Narzędzia:

16 kwietnia 1998 r.

16.04.1998

16 kwietnia br. odbyło się 11. posiedzenie Senatu. Posiedzeniu przewodniczyli wicemarszałkowie Tadeusz Rzemykowski i Andrzej Chronowski. Na sekretarzy posiedzenia powołano senatorów Andrzeja Mazurkiewicza i Tomasza Michałowskiego; listę mówców prowadził senator Andrzej Mazurkiewicz.

Senator Zdzisław Jarmużek zgłosił propozycję nierozpatrywania szóstego, a senator Genowefa Ferenc - pierwszego, drugiego, trzeciego i piątego punktu porządku dziennego.

Wnioski przeciwne zgłosili senatorowie Piotr Ł.J. Andrzejewski i Andrzej Ostoja-Owsiany.

W głosowaniu propozycje senatorów Z. Jarmużka i G. Ferenc nie uzyskały poparcia Izby.

Zaakceptowany przez Senat, rozpatrywany porządek dzienny 11. posiedzenia obejmował:

  • stanowisko Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
  • stanowisko Senatu w ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
  • stanowisko Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw,
  • stanowisko Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej,
  • stanowisko Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli,
  • pierwsze czytanie wniesionego przez Komisję Ustawodawczą projektu uchwały Senatu w sprawie przywrócenia ciągłości prawnej II Rzeczypospolitej Polskiej i III Rzeczypospolitej Polskiej,
  • drugie czytanie projektu uchwały Senatu w sprawie zadań stojących przed Polską w związku ze zbliżającym się terminem rozpoczęcia negocjacji o członkostwo w Unii Europejskiej,
  • wyrażenie przez Senat zgody na powołanie Ewy Kuleszy na stanowisko Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

Senat wprowadził poprawki do ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Ustawa o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych została uchwalona przez Sejm na 14. posiedzeniu, 19 marca br. Do Senatu została przekazana 19 marca bieżącego roku. Marszałek Senatu 19 marca br., zgodnie z art. 55 ust. 1 Regulaminu Senatu, skierował ją do Komisji Gospodarki Narodowej i Komisji Rodziny i Polityki Społecznej.

Sprawozdanie Komisji Gospodarki Narodowej przedstawiła senator Genowefa Ferenc. Senator sprawozdawca przypomniała, że w nowelizacji chodzi o dostosowanie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do art. 92 konstytucji i danie ministrowi pracy i polityki socjalnej upoważnienia do wydania rozporządzenia w zakresie zasad udzielania pomocy finansowej z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, podlegającej zwolnieniu od podatku na podstawie tej ustawy. Był to projekt poselski wynikający z faktu, że w bieżącym roku dokonano wysokich podwyżek cen energii, szczególnie energii cieplnej, co w znaczny sposób wpływa na koszty utrzymania poszczególnych rodzin. Wiadomo, że taka pomoc jest udzielana z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. W związku z tym zmiana zmierza do tego, żeby pomoc na cele mieszkaniowe udzielana z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych nie podlegała opodatkowaniu.

Senator G. Ferenc poinformowała, że komisja zaproponowała do ustawy dwie poprawki o charakterze redakcyjnym.

Senator Elżbieta Płonka - w imieniu Komisji Rodziny i Polityki Społecznej - wniosła o wprowadzenie poprawki o charakterze redakcyjnym.

Głos w debacie zabrał senator Paweł Abramski.

Podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów przychylił się do poprawki zaproponowanej przez obie komisje, mającej charakter redakcyjny.

Podczas przerwy w obradach Komisja Rodziny i Polityki Społecznej oraz Komisja Gospodarki Narodowej ustosunkowały się do wniosków przedstawionych w trakcie debaty. Stanowisko połączonych komisji przedstawiła senator G. Ferenc, która wniosła o wprowadzenie dwóch poprawek do ustawy.

W kolejnych głosowaniach Izba zaakceptowała proponowane poprawki. W wyniku głosowania Senat podjął uchwałę (89 głosów za, 1 wstrzymujący się) w sprawie ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

<<Senat, po rozpatrzeniu uchwalonej przez Sejm na posiedzeniu w dniu 19 marca 1998 r. ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wprowadza do jej tekstu następujące poprawki:

1) w art. 1 w pkt 1 w zdaniu wstępnym wyrazy "pkt 23" zastępuje się wyrazami "w ust. 1 pkt 23";

2) w art. 1 w pkt 1 wyraz "wypłaconych" zastępuje się wyrazem "wypłacone">>.

W uzasadnieniu powziętej uchwały wskazano, że rozpatrując ustawę o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Senat wprowadził do jej tekstu dwie poprawki. Pierwsza poprawka uzupełnia zdanie wstępne w art. 1 w pkt 1 o brakujące wskazanie, że chodzi o dokonanie zmiany w ust. 1 art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Poprawka druga usuwa błąd polegający na użyciu niewłaściwej formy gramatycznej.

Senat przyjął bez poprawek ustawę o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych

Ustawa o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych została uchwalona przez Sejm na 15. posiedzeniu, 2 kwietnia br., do Senatu została zaś przekazana 3 kwietnia bieżącego roku. Marszałek Senatu 7 kwietnia br., zgodnie z art. 55 ust.1 Regulaminu Senatu, skierował tę ustawę do Komisji Gospodarki Narodowej oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Sprawozdawca Komisji Gospodarki Narodowej senator Wojciech Kruk przypomniał, czego dotyczy nowelizacja. Dotychczas izby rolnicze nie korzystały ze zwolnienia z podatku dochodowego, podczas gdy korzystają z niego inne organizacje, działające na podstawie innych ustaw, a wykonujące podobne zadania. Chodzi o związki zawodowe, organizacje pracodawców, organizacje społeczne rolników oraz partie polityczne. Część osiąganych przez nie zysków, które są przeznaczane na działalność statutową, jest zwolniona z podatku dochodowego.

Minister finansów każdorazowo, także w drodze rozporządzenia, zwalniał te organizacje z podatku. Brak zapisu dotyczącego owego zwolnienia powodował więc konieczność prowadzenia rozliczeń przez izby rolne, konieczność wypełniania określonych formularzy dotyczących podatku dochodowego. De facto zaś w końcu i tak ten podatek nie był pobierany.

W opinii senatora W. Kruka, rozwiązanie proponowane w nowelizacji ułatwia procedurę. Z uwagi na powyższe w imieniu Komisji Gospodarki Narodowej senator sprawozdawca wniósł o przyjęcie nowelizacji bez poprawek.

Senator Jan Cimanowski, w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zgłosił wniosek o przyjęcie rozpatrywanej ustawy bez poprawek.

Głos w debacie zabrał senator Henryk Stokłosa, który opowiedział się za przyjęciem nowelizacji w wersji sejmowej.

Podsekretarz stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Jadwiga Berak oraz podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Jan Rudowski wyrazili poparcie dla ustawy.

W wyniku głosowania Senat zaaprobował wnioski zgłoszone przez komisje i przyjął bez poprawek ustawę o zmianie ustawy o podatku dochodowych od osób prawnych.

Za uchwałą tej treści opowiedziało się 90 senatorów, a jeden wstrzymał się od głosu.

Ustawa o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw - przyjęta bez poprawek

Rozpatrywana ustawa została uchwalona przez Sejm na 14. posiedzeniu, 20 marca br., a do Senatu przekazana 20 marca. Marszałek Senatu, 24 marca, zgodnie z art. 55 ust. 1 Regulaminu Senatu, skierował tę ustawę do Komisji Rodziny i Polityki Społecznej oraz Komisji Ustawodawczej. Komisje po rozpatrzeniu ustawy przygotowały swoje sprawozdania w tej sprawie.

Stanowisko Komisji Rodziny i Polityki Społecznej przedstawił senator Dariusz Kłeczek.

Senator przypomniał, że zmiana ustawy jest podyktowana orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 23 września 1997 r., które zostało przyjęte przez Sejm 6 lutego. Orzeczenie to kwestionowało zróżnicowanie uprawnień kombatantów w zależności od tego, czy pełnili służbę w organach zbrojnych podziemia (wtedy okres kombatanctwa zaliczałby się do emerytury jako okres składkowy według wskaźnika 1,3%), czy uprawnienia kombatanckie uzyskali z innych tytułów (wtedy okres kombatanctwa zaliczałby się do emerytury jako okres nieskładkowy według wskaźnika 0,7%). Proponowała zmiana ustawy doprowadza do ujednolicenia wskaźnika dla wszystkich kombatantów pobierających emerytury lub renty w systemie powszechnego ubezpieczenia społecznego na poziomie 1,3% za każdy rok działalności kombatanckiej i tym samym traktuje ten okres jako porównawczy do okresów składkowych.

Senator sprawozdawca poinformował, że Komisja Rodziny i Polityki Społecznej po rozpatrzeniu ustawy postanowiła wnieść o przyjęcie jej bez poprawek.

Również Komisja Ustawodawcza rekomendowała Izbie przyjęcie ustawy bez poprawek. Sprawozdawca komisji senator Zdzisław Jarmużek wskazał m.in., że postanowienia zawarte w art. 2 ust. 2 ustawy mówią o tym, iż należność będzie wypłacana za okres od 11 września 1997 r. Jest to podyktowane tym, że tego akurat dnia została przyjęta kolejna nowela do ustawy, przyznająca pewnej grupie zawodowej przywilej zmiany okresu nieskładkowego na składkowy. Zgodnie z zapisem w ustawie ponowne ustalenie wysokości świadczeń będzie następować na wniosek uprawnionego.

W głosowaniu Senat przychylił się do stanowiska komisji i 89 głosami, przy 3 wstrzymujących się, powziął uchwałę o przyjęciu rozpatrywanej ustawy bez poprawek.

Stanowisko Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej

Rozpatrywana ustawa została uchwalona przez Sejm na 14. posiedzeniu 19 marca br. i w tym dniu została przekazana do Senatu. Marszałek Senatu 19 marca br., zgodnie z art. 55 ust. 1 Regulaminu Senatu, skierował ją do Komisji Praw Człowieka i Praworządności oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Administracji Państwowej. Komisje po rozpatrzeniu ustawy przygotowały swoje sprawozdania w tej sprawie.

Stanowisko Komisji Samorządu Terytorialnego i Administracji Państwowej przedstawił senator Jerzy Mokrzycki. Senator wskazał, że przyjęta przez Sejm ustawa z 19 marca br. o zmianie ustawy o służbie cywilnej, będąca konsekwencją orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 29 września 1997 r., zmienia przepis art. 44 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie cywilnej. Ustawa ta, w swoim dotychczasowym brzmieniu, różnicowała wiek, po osiągnięciu którego pracodawca mógł rozwiązać stosunek pracy z urzędnikiem cywilnym: dla kobiet wynosił on sześćdziesiąt lat, dla mężczyzn - sześćdziesiąt pięć. Proponowała przez Sejm zmiana zachowuje przywilej kobiety, polegający na tym, że urzędniczka służby cywilnej może przejść na emeryturę z chwilą osiągnięcia sześćdziesiątego roku życia. Jednocześnie jednak w sposób jednoznaczny uprawnia pracodawcę do rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem służby cywilnej, bez uwzględnienia na płeć, z chwilą osiągnięcia sześćdziesiątego piątego roku życia, pod warunkiem, że okres zatrudnienia umożliwia uzyskanie prawa do emerytury. Oznacza do zrównanie praw kobiet, jako pracowników służby cywilnej, do odejścia na emeryturę w wieku sześćdziesięciu pięciu lat, nie zaś odebranie przywileju dotyczącego wcześniejszego odejścia na emeryturę. Zależałoby to od decyzji pracowniczki służby cywilnej.

Senator sprawozdawca poinformował, że Komisja Samorządu Terytorialnego i Administracji Państwowej jednogłośnie postanowiła wnieść o przyjęcie ustawy w przedłożeniu sejmowym.

Sprawozdanie Komisji Praw Człowieka i Praworządności przedstawiła senator Anna Bogucka-Skowrońska. Senator wskazała m.in., iż rozpatrywana ustawa została zapoczątkowana w kwietniu 1997 r. wystąpieniem rzecznika praw obywatelskich do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z konstytucją art. 44 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie cywilnej. Kwestionowany przepis pozwala na rozwiązanie stosunku pracy z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia w razie wystąpienia przesłanki, jaką jest osiągnięcie wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia uzyskanie prawa do emerytury z chwilą osiągnięcia tego wieku. Przepis ten odnosi się wprost do ustawy z 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu pracowników i ich rodzin, która ustala odmienną granicę wieku emerytalnego - dla mężczyzn sześćdziesiąt pięć lat, a dla kobiet sześćdziesiąt lat. Odnosząc tę zasadę do sytuacji prawnej pracowników służby cywilnej ustalono, że osiągnięcie wielu sześćdziesięciu lat, jeśli chodzi o kobietę, uprawnia do rozwiązania stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia. I to nie tylko w sytuacji, kiedy kobieta sama chce przejść na emeryturę, ale również wówczas, gdy pragnie nadal pozostawać w służbie.

W związku z tym zaistniał problem, rozważany zarówno przez rzecznika praw obywatelskich, jak i przez Trybunał Konstytucyjny, czy jest możliwe zakwestionowanie negatywnych konsekwencji uprzywilejowanej sytuacji kobiet, bez podważania samych przywilejów? Wydawało się bowiem, że skoro kobieta ma taki przywilej, to można również spodziewać się takiej negatywnej konsekwencji związanej z tym przywilejem.

Zarówno rzecznik praw obywatelskich, jak i Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 29 września 1997 r. stwierdzili, że ten przepis jest sprzeczny z konstytucją.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego zostało przyjęte przez parlament, Sejm, zgodnie ze swoim obowiązkiem, zmienił tę ustawę. Nieostry przepis odwołujący się do określenia wieku emerytalnego w ustawach emerytalnych zmienił na inny, mówiący wprost, że można rozwiązać stosunek pracy, z zachowaniem okresu wypowiedzenia, po ukończeniu sześćdziesięciu pięciu lat przez urzędnika służby cywilnej, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury. I ten przepis stosuje się jednocześnie do kobiet i mężczyzn.

Jak poinformował senator sprawozdawca, komisja postanowiła wnieść o przyjęcie tej ustawy w takim właśnie brzmieniu.

Senat w głosowaniu zaakceptował stanowiska komisji i 87 głosami, przy 1 przeciwko i 3 wstrzymujących się, podjął uchwałę o przyjęciu bez poprawek rozpatrywanej ustawy.

Senat wprowadził poprawki do ustawy o zmianie ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli

Ustawa o zmianie ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli została uchwalona przez Sejm na 15. posiedzeniu, 3 kwietnia br., i w tym samym dniu skierowana do Senatu. Marszałek Senatu 7 kwietnia bieżącego roku, zgodnie z art. 55 ust. 1 Regulaminu Senatu, skierował tę ustawę do Komisji Praw Człowieka i Praworządności oraz Komisji Ustawodawczej. Komisje po rozpatrzeniu ustawy przygotowały swoje sprawozdania w tej sprawie.

Sprawozdanie Komisji Praw Człowieka i Praworządności przedstawił senator Krzysztof Piesiewicz. Senator przypomniał, że konstytucja z kwietnia 1997 r. nałożyła na rząd obowiązek dostosowania w ciągu dwóch lat partykularnych poszczególnych ustaw oraz całego systemu prawnego do obowiązującej konstytucji. Ustawa nowelizująca dostosowuje ustawę o Najwyższej Izbie Kontroli do rozwiązań nowej konstytucji.

Nowelizacja utrzymuje, iż Najwyższa Izba Kontroli jest naczelnym organem kontroli państwowej - jest to zbieżne z obecnie obowiązującą konstytucji, w jej zapisach są ku temu podstawy - oraz że podlega ona Sejmowi, a także że działa na zasadach kolegialności.

W nowelizacji rozszerzono zakres kompetencji NIK, a więc liczbę podmiotów, które mogą być kontrolowane fakultatywnie. Nowelizacja zajmuje się usytuowaniem prezesa Najwyższej Izby Kontroli w kontekście jego immunitetu i niemożności pełnienia np. funkcji w partiach politycznych, czy też powiązania z partiami politycznymi.

Jak zaakcentował senator K. Piesiewicz, wątpliwości komisji budził sposób nadawania statutu NIK. W opinii członków komisji marszałek Sejmu nie powinien nadawać, ale winien zatwierdzać statut NIK.

Wątpliwości członków komisji budził też zapis dotyczący sankcji za uchylanie się od kontroli.

Senator K. Piesiewicz poruszył też kwestię vacatio legis ustawy.

W związku z powyższymi uwagami senator sprawozdawca zaproponował - w imieniu Komisji Praw Człowieka i Praworządności - cztery poprawki do rozpatrywanej nowelizacji.

Senator Piotr Ł.J. Andrzejewski przedstawił sprawozdanie Komisji Ustawodawczej. Jak zaznaczył senator, wątpliwości członków komisji budziła kwestia nadania statutu NIK, a także vacatio legis.

W imieniu Komisji Ustawodawczej senator P.Ł.J. Andrzejewski zgłosił 3 poprawki do ustawy.

Zabiegając głos w debacie, senatorowie K. Piesiewicz i Zbigniew Kulak zgłosili propozycje poprawek do ustawy.

Odpowiedzi na pytania i wątpliwości senatorów udzielał wiceprezes Najwyższej Izby Kontroli Jacek Uczkiewicz.

Podczas przerwy w obradach Komisja Praw Człowieka i Praworządności oraz Komisja Ustawodawcza rozpatrzyły zgłoszone wnioski. Stanowisko połączonych komisji przedstawił senator P.Ł.J. Andrzejewski.

Stanowisko mniejszości połączonych komisji przedstawiła senator Jolanta Danielak.

W kolejnych głosowaniach senatorowie zdecydowali o wprowadzeniu poprawek do ustawy.

Senat podjął (65 głosami, przy 6 przeciw i 17 wstrzymujących się) uchwałę w sprawie ustawy o zmianie ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli:

<<Senat, po rozpatrzeniu uchwalonej przez Sejm na posiedzeniu w dniu 3 kwietnia 1998 r. ustawy o zmianie ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli, wprowadza do jej tekstu następujące poprawki:

  1. w art. 1 w pkt 8 w lit. a) wyrazy "w drodze zarządzenia" skreśla się;
  2. art. 2 otrzymuje brzmienie:
    "Art. 2. Do czasu nadania nowego statutu w trybie art. 25 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu ustalonym niniejszą ustawą, zachowuje moc dotychczasowy statut Najwyższej Izby Kontroli.";
  3. art. 3 otrzymuje brzmienie:
    "Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.">>.

W uzasadnieniu powziętej uchwały wskazano, że Senat rozpatrując ustawę o zmianie ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli postanowił wprowadzić do jej tekstu trzy poprawki.

Poprawka pierwsza, do art. 25 ust. 2 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli, polegająca na wykreśleniu słów "w drodze zarządzenia", jest podyktowana przekonaniem, iż marszałek Sejmu nie może właśnie w tej formie nadawać statutu Najwyższej Izbie Kontroli, ponieważ byłoby to sprzeczne z przyjętym przez Konstytucję systemem źródeł prawa.

Druga poprawka ma charakter porządkowy i polega na zastąpieniu w przepisie przejściowym odesłania do ustawy nowelizującej na odesłanie do ustawy nowelizowanej. Senat stanął na stanowisku, iż to art. 25 ust. 2 ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli stanowi o trybie nadania nowego statutu a nie art. 1 pkt 8 ustawy nowelizującej, który mówi tylko o zakresie zmian w ustawie nowelizowanej.

Przyjmując trzecią poprawkę Senat uznał, iż w wypadku rozpatrywanej ustawy nie zachodzą żadne szczególne okoliczności uzasadniające odstąpienie od zwyczajowych zasad prawidłowej legislacji i postanowił wyznaczyć ustawie chociaż minimalne vacatio legis.

Uchwała Senatu w sprawie przywrócenia ciągłości prawnej II Rzeczypospolitej Polskiej i III Rzeczypospolitej Polskiej

Projekt uchwały zaprezentował Izbie przedstawiciel wnioskodawców senator Piotr Ł.J. Andrzejewski. Senator podkreślił m.in., że prezentowany projekt, powstały z inicjatywy Komisji Ustawodawczej, jest uchwałą, jaka wynikła ze zrealizowania woli wyborców, którzy w większości głosowali na program Akcji Wyborczej Solidarność. W programie Akcji Wyborczej Solidarność, w deklaracji ideowej jej powołania, jest zawarte stwierdzenie, iż będzie ona wdrażać i wdroży, w razie wyboru i uzyskania mocy decyzyjnej, zasady wynikające z obywatelskiego projektu konstytucji. Ten projekt zarówno w preambule, jak i w uregulowaniach merytorycznych zakładał nawiązanie ciągłości między III a II Rzeczypospolitą, jako niepodległym i suwerennym państwem polskim, ze wszystkimi skutkami prawnymi.

Jak stwierdził senator P.Ł.J. Andrzejewski, po transformacji ustrojowej dokonanej w 1989 r. przyjęto bowiem za punkt wyjścia pełną legalność i obowiązywanie prawa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, i to zarówno tego prawa stalinowskiego, wydawanego przez organy nieuprawnione konstytucyjnie, jak i tego późniejszego, które powodowało niejednokrotnie naruszenie podstawowych praw człowieka i wyrządzało krzywdy. Takie krzywdy, jak chociażby pozbawianie obywatelstwa polskiego, zabór mienia i stosowanie prawa karnego w sposób sprzeczny z zasadami narodów cywilizowanych, jak również odwoływanie się do podstawowych rozstrzygnięć według woli klasy panującej, najlepiej wyrażanej przez jej siłę awangardową w postaci czołówki PZPR.

Senator P.Ł.J. Andrzejewski podkreślił, iż taka podstawa prawa nie może być punktem wyjścia dla uznania dzisiaj obowiązującego prawa za wiążące w sposób, który spełniałby zasady i idee formułowane niejednokrotnie przez Trybunał Konstytucyjny, który u podstaw obowiązującego systemu prawnego daje gwarancję pewności prawa, ale też i jego prawości - to znaczy tego, że jest ono zgodne z zasadami narodów cywilizowanych, Powszechną Deklaracją Prawa Człowieka i tym wszystkim, co stoi ponad prawem stanowionym, a zwłaszcza stanowionym w państwie totalitarnym. Jest to pośrednio zrealizowanie tego, co zrobił Trybunał Norymberski z innym prawem państwa totalitarnego, mianowicie z prawem nazistowskim, któremu odmówił mocy wiążącej i uznał je za prawo nieważne z mocy samego prawa, a nie wymagające szczególnego uchylenia, jako sprzeczne z zasadami narodów cywilizowanych.

Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie powoływał się na inne zasady sytemu prawnego, a mianowicie na zasadę zaufania obywateli do państwa prawa, na zasadę ochrony praw słusznie nabytych i na zasadę ochrony praw nabytych, ale tylko po spełnieniu określonych warunków.

Senator P.Ł.J. Andrzejewski zaakcentował, iż w programie AWS, przejętym z obywatelskiego projektu konstytucji, zostały przyjęte zobowiązania zrealizowania zasady przywrócenia praw niesłusznie odebranych przed ochroną praw słusznie nabytych. Rachunek krzyw był ogromny.

Ponieważ w funkcjonowaniu prawa nie może być próżni, nadszedł czas, żeby zrealizować to, co jest naszym obowiązkiem w imię łączności prawa nie tylko w ramach dzisiaj obowiązującego systemu prawnego, ale w ramach rozliczenia, zmiany i oceny tego systemu prawnego, który jest systemem nieprawnym, niesłusznym i jako tylko pozbawionym mocy wiążącej z powodu niezgodności z tymi kryteriami, o których mówiliśmy. Ale to trzeba stwierdzić. Nawet jeżeli to wynika z mocy samego prawa, musi istnieć organ, który będzie deklaratoryjnie, przy okazji tworzenia prawa, przy okazji jego zmiany, stanowił o takiej a nie innej ocenie części prawa.

Jak stwierdził senator sprawozdawca, wszystko to sprawiło, że praca w Komisji Ustawodawczej była żmudna i odpowiedzialna. Po powstaniu tej inicjatywy Izba pod auspicjami marszałek Senatu zorganizowała konferencję naukową, seminarium. Wygłoszono podczas konferencji wiele referatów prezentujących różne stanowiska. Następnie sporządzono szereg opinii eksperckich, żeby znaleźć potwierdzenie naukowe, doktrynalne dla prezentowanych stanowisk. Następnie przygotowano projekt ustawy. W pracy nad nim brał udział cały zespół ekspertów i przyjmując tę treść jako propozycje, Komisja Ustawodawcza korzystała z tych opracowań naukowych i doktrynalnych de lege ferenda, jak i ocen konstytucjonalistów.

Senator P.Ł.J. Andrzejewski omówił szczegółowo poszczególne punkty projektu uchwały i - kończąc swe wystąpienie - stwierdził:

W czasie pracy nad tą uchwałą wyłonił się cały szereg poglądów, dyskusyjnych i polemicznych. Trzeba powiedzieć, że wiele z nich było formułowanych w złej wierze. Nie chcę używać sformułowania, jakiego używał pan Korwin-Mikke, bo to nie jest w moim stylu, ale jest coś w tym, że ktoś w jakiś sposób udaje głupiego. Mówiono o tym, że nie wiadomo będzie, czy będą obowiązywały dyplomy z tamtego okresu, akty małżeństwa, stwierdzenia spadku, akty notarialne. Proszę państwa, trzeba mieć dużo ducha dywersji wobec tego, co proponujemy w tej uchwale, żeby takie poglądy formułować. Są one formułowane w złej wierze. Nie będę z nimi polemizował, bo są oczywiście głupstwem.

Niewątpliwie trzeba powiedzieć, czym ma być ta uchwała. Uchwała ta, jak wynika z samej treści, jest inicjacją procesu porządkowania i przeglądu prawa, przywrócenia tego wszystkiego, o czym mówiłem na początku - zaufania do państwa prawa, do państwa prawa suwerennego, niepodległego, które swe korzenie czerpie z ciągłości z II Rzecząpospolitą, a nie z ciągłości z PRL: a jedynie dla dobra obywateli niektóre skutki prawa nieprawego, prawa nieważnego, uchwała ta będzie starała się, w drodze procesu legislacyjnego, im zagwarantować. Ale zagwarantować nie bezwarunkowo, tylko zagwarantować wtedy, jeżeli to prawo będzie w sposób godziwy nabyte. Uchwała ta ma dać ludziom nie poczucie niepewności, ale poczucie pewności co do tego, w jakim kraju żyją, z jaką sferą wartości, praworządności i pewności prawa mają mieć do czynienia. Chodzi o pewność prawa opartego na Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, o przywrócenie praw niesłusznie odebranych i ochronie praw nabytych, ale tylko wtedy, jeśli zostały one nabyte w sposób godziwy.

Z tych wszystkich względów i w trosce o to, aby to właśnie Senat, sine ira et studio, bez zacietrzewienia politycznego, dokonał tego wiekopomnego dzieła przywrócenia wiary w państwo oparte na sile prawa prawego. Komisja Ustawodawcza proponuje podjęcie tej uchwały.

Podczas debaty nad projektem uchwały senator Anna Bogucka-Skowrońska zaproponowała w drodze poprawki inną uchwałę w sprawie ciągłości polityczno-prawnej II i III Rzeczypospolitej.

Propozycje wprowadzenia poprawek do projektu uchwały zgłosili senatorowie Wiesław Chrzanowski i Krzysztof Piesiewicz. Senator Józef Kuczyński zgłosił wniosek o odrzucenie projektu uchwały w całości, natomiast senator W. Chrzanowski przedstawił wniosek, by - zgodnie z art. 63 ust. 4 Regulaminu Senatu - komisje zebrały się podczas bieżącego posiedzenia Izby, przeanalizowały zaproponowane poprawki i przedstawiły ostateczny projekt uchwały.

W pierwszej kolejności poddano pod głosowanie wniosek senatora
J. Kuczyńskiego. Izba odrzuciła ten wniosek 56 głosami, przy 26 głosach za i 3 wstrzymujących się od głosowania.

Następnie głosowano nad wnioskiem senatora W. Chrzanowskiego. Izba zaakceptowała ten wniosek 48 głosami, przy 36 - przeciw. W związku z tym Senat skierował projekt uchwały do Komisji Praw Człowieka i Praworządności oraz Komisji Ustawodawczej.

Podczas przerwy w obradach komisje zebrały się, ustosunkowały do wniosków zgłoszonych podczas debaty i przygotowały sprawozdanie w tej sprawie.

W związku z przygotowaniem sprawozdania przez połączone komisje przewodniczący obradom wicemarszałek stwierdził, iż Senat przystępuje do drugiego czytania projektu uchwały w sprawie przywrócenia ciągłości prawnej II RP i III RP. Zgodnie z art. 63c Regulaminu Senatu drugie czytanie projektu uchwały obejmuje przedstawienie Senatowi sprawozdania komisji o projekcie oraz głosowanie.

Sprawozdanie połączonych komisji przedstawił senator Piotr Ł.J. Andrzejewski. Senator sprawozdawca poinformował, że komisje w głosowaniu oddaliły poprawkę zaproponowaną przez senator A. Bogucką-Skowrońską, zaakceptowały natomiast poprawki senatorów W. Chrzanowskiego i K. Piesiewicza.

W pierwszej kolejności poddano pod głosowanie wniosek senator A. Boguckiej-Skowrońskiej. Izba odrzuciła go 55 głosami, przy 22 - za i 11 wstrzymujących się.

Następnie głosowano nad jednolitym projektem uchwały z poprawkami przyjętymi przez połączone komisje. Za przyjęciem tego projektu uchwały głosowało 50 senatorów, 29 - przeciw, a 8 wstrzymało się od głosu.

W wyniku głosowania Senat przyjął uchwałę o ciągłości prawnej między II a III Rzecząpospolitą Polską:

"1. Senat uznaje państwo utworzone w wyniku II wojny światowej na ziemiach polskich i funkcjonujące w latach 1944-1989 za niedemokratyczne państwo o totalitarnym systemie władzy, będące elementem światowego systemu komunistycznego, pozbawione suwerenności i nie realizujące zasady zwierzchnictwa Narodu.

2. Senat uznaje ciągłość prawną II i III Rzeczypospolitej Polskiej wyrażającą się w ich suwerennym i niepodległym bycie. Tym samym stwierdza, że narzucona w dniu 22 lipca 1952 roku konstytucja niesuwerennego państwa nie podważyła legalnie mocy prawnej Ustawy Konstytucyjnej Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 kwietnia 1935 roku oraz opartego na niej porządku prawnego.

3. Senat wyraża wdzięczność organom państwa polskiego na uchodźstwie, które działając na podstawie Konstytucji Kwietniowej z 1935 roku, umożliwiły zachowanie ciągłości prawnej między II i III Rzecząpospolitą Polską, a także tym wszystkim, którzy swą walką w kraju i na obczyźnie przyczynili się do przywrócenia niepodległości i suwerenności Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Senat stwierdza, że akty normatywne stanowione przez niesuwerennego prawodawcę w latach 1944-1989 pozbawione są mocy prawnej, jeśli godziły w suwerenny byt państwa polskiego lub są sprzeczne z zasadami prawa uznawanymi przez narody cywilizowane znajdującymi swój wyraz w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Dotyczy to w szczególności aktów normatywnych naruszających podstawowe prawa i wolności obywatelskie. Zaliczyć do nich należy akty pozbawiające obywatelstwa polskiego, czyniące z prawa karnego narzędzie prześladowania ludzi walczących o niepodległość lub różniących się przekonaniami światopoglądowymi, a także akty, na podstawie których dokonano niesprawiedliwego pozbawienia własności. Nieważność wspomnianych aktów normatywnych rangi ustawowej wymaga stwierdzenia ustawowego a innych aktów normatywnych decyzji właściwych organów władzy państwowej. Zapewnić równocześnie należy przywrócenie praw niesłusznie odebranych oraz ochronę praw nabytych, na podstawie uznanych za nieważne aktów normatywnych, chyba że nabycie było niegodziwe".

Drugie czytanie projektu uchwały w sprawie zadań stojących przed Polską w związku ze zbliżającym się terminem rozpoczęcia negocjacji o członkostwo w Unii Europejskiej

Przewodniczący obradom wicemarszałek Andrzej Chronowski przypomniał, że pierwsze czytanie tego projektu odbyło się na 8. posiedzeniu Senatu 19 i 20 lutego br. Senat po przeprowadzonej debacie, zgodnie z art. 63 ust. 3 Regulaminu Senatu, skierował projekt uchwały do Komisji Spraw Zagranicznych i Integracji Europejskiej oraz Komisji Ustawodawczej. Komisje na wspólnych posiedzeniach 20 lutego oraz 5 i 26 marca rozpatrzyły projekt uchwały i przygotowały sprawozdanie w tej sprawie.

Sprawozdawca Komisji Spraw Zagranicznych i Integracji Europejskiej oraz Komisji Ustawodawczej senator Piotr Ł.J. Andrzejewski przedstawił ich stanowisko oraz ostateczną wersję projektu. W jej pierwszej części znalazły się poprawki odrzucone w głosowaniu, a odnoszące się do wcześniejszego projektu uchwały. W drugiej części umieszczono poprawki odrzucone, ale odnoszące się do projektu uchwały przyjętego przez połączone komisje.

Senator P.Ł.J. Andrzejewski złożył wniosek, aby przegłosować pierwsze i drugie poprawki.

Senatorowie w kolejnych głosowaniach nie zaakceptowali poprawek z pierwszej ani z drugiej grupy.

W wyniku głosowania Senat podjął uchwałę w sprawie zadań stojących przed Polską w związku z rozpoczynającymi się negocjacjami o członkostwo w Unii:

<<SENAT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

- biorąc pod uwagę jednolite stanowisko liczących się w Polsce sił politycznych, wyrażane na forum Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, które stawia dążenie do członkostwa Polski w Unii Europejskiej wśród priorytetów polskiej polityki zagranicznej,

- nawiązując do polskich tradycji niepodległościowych integracji europejskiej znajdujących wyraz w programowo-politycznych uchwałach Zjazdu Ligi Niepodległości Polski w Londynie z dnia 6 czerwca 1948 r.,

- oczekując, że dalszy rozwój Wspólnoty Europejskiej odbywał się będzie przy poszanowaniu zewnętrznej i wewnętrznej suwerenności poszczególnych państw i narodów, a rola instytucji ponadnarodowych ograniczy się wyłącznie do wykonywania uzgodnionej przez rządy suwerennych państw polityki,

- przypominając stanowisko zawarte w uchwale Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 czerwca 1992 r. w sprawie polskiej polityki europejskiej, w której stwierdzono, że "podjęcie starań o pełne włączenie Polski do Wspólnot Europejskich stanowi szansę rozwoju naszego kraju, pomimo niezbędnych społecznych kosztów tego procesu, i jest celem zgodnym z naszą tradycją i historią, a także z najgłębiej rozumianą polską racją stanu",

- mając na względzie determinację kolejnych rządów Rzeczypospolitej Polskiej po przełomie politycznym w 1989 r. w dążeniu do włączenia Polski do Wspólnot Europejskich, która w konsekwencji doprowadziła do złożenia w dniu 8 kwietnia 1994 r. wniosku o przyjęcie naszego kraju do Unii Europejskiej,

- zważywszy na zdecydowane poparcie społeczeństwa polskiego dla wspomnianej proeuropejskiej polityki kolejnych rządów polskich po 1989 r., mającej na celu włączenie Polski do Wspólnot Europejskich,

- w przekonaniu, że Polska po przełomie 1989 r. wybrała świadomie uczestnictwo we wspólnocie opartej na fundamencie podstawowych zasad ładu społecznego: prawdy, wolności, sprawiedliwości i solidarności oraz zasad porządku ustrojowego: poszanowania praw człowieka, demokracji i gospodarki wolnorynkowej oraz, że zasady te zawsze były obecne w polskiej wolnej myśli politycznej, zaś ich realizację uniemożliwił narzucony Polsce po II wojnie światowej system polityczny,

- w przekonaniu, że dążenie do uzyskania członkostwa w Unii Europejskiej przez Polskę ma na celu zapewnienie trwałego bezpieczeństwa państwu oraz sprzyjać powinno właściwemu ukierunkowywaniu reform ekonomicznych i systemowych, a w konsekwencji przyśpieszeniu rozwoju gospodarczego i społecznego kraju oraz poprawy stopnia zamożności społeczeństwa,

- uważając, że podpisany 16 grudnia 1991 r. Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i Państwami Członkowskimi stworzył instytucjonalne podstawy integracji polskich instytucji i gospodarki z systemem prawno-gospodarczym i politycznym Unii Europejskiej oraz wyznaczył na trwałe kierunek rozwiązań systemowych w Polsce w dziedzinach objętych jego postanowieniami, czyniąc proces budowy instytucji gospodarki rynkowej nieodwracalnym,

- wyrażając przekonanie, że Traktat Rzymski, który jest fundamentem Wspólnoty będzie nadal ważnym czynnikiem kształtującym oblicze Unii,

- sądząc, że członkostwo Polski w międzynarodowych organizacjach gospodarczych, takich jak: Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW), Światowa Organizacja Handlu (WTO), Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), a także zakończenie negocjacji w sprawie przyjęcia Polski do Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) - są wyrazem uznania dla polskich reform systemowych,

- stojąc na stanowisku, że głównym podmiotem życia społecznego, gospodarczego i politycznego Unii Europejskiej pozostaną suwerenne państwa narodowe,

A. wita z satysfakcją konkluzje odbytej w dniach 12 - 13 grudnia 1997 r. w Luksemburgu Rady Europejskiej, które w oparciu o rekomendacje Komisji Europejskiej potwierdzają zaproszenie do negocjacji o członkostwo w Unii Europejskiej: Polski, Czech, Estonii, Słowenii, Węgier oraz Cypru, jak również postanowienie Rady ds. Ogólnych Unii Europejskiej z dnia 26 stycznia 1998 r. o rozpoczęciu negocjacji z wymienionymi krajami w dniu 31 marca 1998 r.,

B. przyjmuje z zadowoleniem poparcie jakiego udzielił Parlament Europejski decyzji Rady Europejskiej o rozpoczęciu wiosną 1998 r. indywidualnych negocjacji z sześcioma wymienionymi powyżej krajami, zawarte w rezolucji z dnia 4 grudnia 1997 r. nt. dokumentu Komisji Europejskiej "Agenda 2000 - na rzecz silniejszej i poszerzonej Unii" oraz w rezolucji z dnia 18 grudnia 1997 r. nt. konkluzji Rady Europejskiej w Luksemburgu,

1. docenia podejmowane przez Prezydenta i Rząd Rzeczypospolitej Polskiej działania na rzecz intensyfikacji dialogu i współpracy z Unią Europejską oraz wysiłki Rządu Rzeczypospolitej Polskiej w celu przygotowania negocjacji o członkostwo,

2. pozytywnie ocenia raport Przewodniczącego Komitetu Integracji Europejskiej ze stycznia 1998 r. pt. "Przygotowania do negocjacji akcesyjnych z Unią Europejską",

3. pragnie jednak wskazać na konieczność zdynamizowania prowadzonych przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej przygotowań negocjacji o członkostwo w Unii Europejskiej, a w szczególności potrzebę:

    • zapewnienia skutecznej koordynacji międzyresortowej w sprawach odnoszących się do integracji europejskiej,
    • dokończenia prac nad Narodowym Programem Przygotowania do Członkostwa w Unii Europejskiej, aktualizującym i uściślającym Narodową Strategię Integracji,
    • wzmocnienia kadrowego i finansowego Przedstawicielstwa Rzeczypospolitej Polskiej przy Unii Europejskiej,

4. pragnie wskazać na potrzebę zintensyfikowania prac nad dostosowaniem prawa polskiego do prawa europejskiego, którym powinny towarzyszyć prace nad stworzeniem systemu jego skutecznego zastosowania,

5. podziela opinie zawarte we wspomnianej rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 grudnia 1997 r. nt. dokumentu Komisji Europejskiej "Agenda 2000 - na rzecz silniejszej i poszerzonej Unii", w myśl których dziedzinami wymagającymi szczególnego zainteresowania i szybkich oraz głębokich reform w Polsce, w perspektywie jej pełnej integracji z Unią Europejską, są: sektor państwowy, rolnictwo, transport, środowisko naturalne oraz kontrola granic,

6. uważa, że największe problemy, które będą musiały zostać rozstrzygnięte w czasie negocjacji, będą miały charakter ekonomiczny i społeczny,

7. podziela opinię, że integracja z Unią stwarza szansę dynamizacji rozwoju kraju, ale także pociąga za sobą koszty i zagrożenia w wielu sferach życia społecznego,

8. jest przekonany, że narastający deficyt bilansu handlowego w wymianie między Polską a Unią Europejską wymaga działań obu stron, na rzecz zrównoważenia tej wymiany,

9. sądzi, że przyjęcie przez Polskę niektórych rozwiązań zawartych we wspólnotowym dorobku prawnym (acquis communautaire), powinno, w wypadku gdyby pociągało to za sobą zbyt wysokie koszty społeczno-ekonomiczne, zostać rozłożone w czasie i oczekuje uzyskania wsparcia finansowego Unii Europejskiej w tych dostosowaniach,

10. uważa jednak, że Polska nie może przyjąć zasad akcesji, które wyłączałyby jakąkolwiek dziedzinę objętą współpracą między obecnymi członkami Unii bądź dyskryminowały polskich producentów i nie może dopuścić do odłożenia negocjacji w jakiejkolwiek dziedzinie na czas późniejszy lub nieokreślony; negocjacje powinny objąć uczestnictwo we wszystkich filarach, instytucjach i dziedzinach polityki Unii Europejskiej,

11. wyraża przekonanie, że Polska powinna uwzględnić w swoich staraniach o wejście do Unii Europejskiej członkostwo w Unii Gospodarczej i Walutowej (EMU), a zarazem będzie pilnie śledzić wprowadzanie unii walutowej w państwach członkowskich i zastrzega sobie prawo do jej oceny z punktu widzenia swoich interesów narodowych,

12. uważa, że Polska powinna wziąć aktywny i twórczy udział w debacie toczącej się w Unii Europejskiej po podpisaniu Traktatu Amsterdamskiego wytyczającej kierunki reform politycznych, gospodarczych i instytucjonalnych Unii, a także odnoszącej się do wprowadzenia Unii Gospodarczej i Monetarnej (EMU) oraz reformy budżetowo-finansowej, w tym w szczególności: reformy Wspólnej Polityki Rolnej (CAP) i reformy funduszy strukturalnych oraz funduszu spójności,

13. dostrzega potrzebę wypracowania zasad stałej współpracy Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z Rządem Rzeczypospolitej Polskiej w okresie negocjacji,

14. pragnie podkreślić szczególną rolę, jaką w procesie integracji europejskiej odgrywa współpraca międzyregionalna oraz transgraniczna, oraz ochrona dziedzictwa kulturowego Narodu w kwestiach dotyczących wielowiekowej tradycji chrześcijańskiej i kulturowej; współpraca międzyregionalna nie może oznaczać osłabienia unitarnego charakteru państwa polskiego,

15. widzi potrzebę szerszego niż dotąd włączenia do prac nad polskim stanowiskiem negocjacyjnym partnerów społecznych, a w szczególności: przedstawicieli środowisk gospodarczych, izb przemysłowo-handlowych, organizacji pracodawców i konsumentów oraz związków zawodowych,

16. postuluje włączenie do debaty nad integracją Polski z Unią Europejską jak najszerszych kręgów społeczeństwa; punktem wyjścia do tego powinna być rzetelna informacja na temat rozwoju stosunków między Polską i Unią Europejską oraz edukacja dotycząca samej Unii,

17. widzi potrzebę nawiązywania przez grupy polityczne i komisje stałe w Sejmie i Senacie Rzeczypospolitej Polskiej kontaktów ze swoimi odpowiednikami w Parlamencie Europejskim oraz w parlamentach narodowych krajów członkowskich Unii Europejskiej, celem wspólnego rozpatrywania kwestii odnoszących się do przyszłości Unii, której Polska ma być wkrótce członkiem,

18. pozytywnie ocenia fakt zaproszenia do udziału na statusie obserwatora w Konferencji Komisji ds. Europejskich Parlamentów Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego (COSAC) oraz Konferencji Przewodniczących Komisji Spraw Zagranicznych Parlamentów Państw Członkowskich Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego przedstawicieli komisji zajmujących się sprawami integracji europejskiej oraz przewodniczących komisji spraw zagranicznych z parlamentów państw kandydujących do Unii Europejskiej,

19. podziela opinię, zawartą w Deklaracji i Zaleceniach z VIII posiedzenia Parlamentarnej Komisji Wspólnej Rzeczypospolitej Polskiej i Unii Europejskiej, jakie odbyło się w Brukseli w dniach 20-21 stycznia 1998 r., dotyczącą zapewnienia przedstawicielom Parlamentu Europejskiego oraz parlamentów państw kandydujących do Unii Europejskiej, udziału w pracach Konferencji Europejskiej,

20. uważa, że zasadne byłoby, aby w mających już pięcioletnią tradycję spotkaniach przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z przewodniczącymi parlamentów państw stowarzyszonych z Europy Środkowej i Wschodniej brali udział także przewodniczący Senatów: Polskiego, Czeskiego i Rumuńskiego,

21. dostrzega potrzebę nawiązania kontaktów Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z parlamentami pięciu krajów stowarzyszonych z Unią Europejską, które równolegle z Polską rozpoczną w dniu 31 marca br. negocjacje o członkostwo w Unii,

22. uważa, że wobec perspektywy wchodzenia Polski do Unii Europejskiej, stojące przed Polakami wyzwania odbudowy etosu państwowości z II Rzeczypospolitej oraz sięgnięcia do korzeni patriotyzmu polskiego nabierają zasadniczego znaczenia,

23. uważa, że suwerenność państw, stanowiąca dzisiaj gwarancję przestrzegania zasad równości i wzajemnych korzyści stron współpracujących, nie jest przeszkodą, a wręcz przeciwnie, może być bodźcem dynamizującym integrację europejską,

24. pragnie zwrócić uwagę, że integracja europejska w ramach Unii Europejskiej winna być oparta o współdziałanie dla zrealizowania standardów wynikających z Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Paktów Praw Człowieka, Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego, Europejskiej Karty Społecznej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy, Konwencji o Prawach Dziecka oraz powszechnych zasad prawnych jako przesłanki przyjętych rozwiązań,

25. pragnie przypomnieć zobowiązanie Unii Europejskiej do respektowania tożsamości narodowej Państw Członkowskich, których systemy rządów opierają się na zasadzie demokracji, zawarte w Traktacie o Unii Europejskiej,

26. uważa, że wejście Polski do Unii Europejskiej przyczyni się do ożywienia, mającej ogromne znaczenie dla całokształtu procesu integracji europejskiej, współpracy subregionalnej krajów Europy Środkowej w ramach: Inicjatywy Środkowoeuropejskiej (ISE) oraz Rady Państw Morza Bałtyckiego (RPMB),

27. podziela opinię zawartą we wspomnianej rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 grudnia 1997 r. nt. dokumentu Komisji Europejskiej "Agenda 2000 - na rzecz silniejszej i poszerzonej Unii", że kolejne rozszerzenie będzie korzystne, tak w wymiarze bezpieczeństwa jak i gospodarczym, dla całej Unii Europejskiej, a nie tylko dla nowych jej członków.

SENAT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Podkreśla konieczność przeprowadzenia szczegółowych analiz skutków społecznych i ekonomicznych kluczowych rozwiązań przyjmowanych przez Polskę w trakcie negocjacji akcesyjnych;

Proponuje by polscy negocjatorzy określając pożądane przez Polskę warunki akcesji, wykorzystali doświadczenia płynące z wdrażania postanowień Układu Europejskiego;

zwraca uwagę na konieczność docierania z informacją o charakterze szans i wyzwań związanych z przyszłym członkostwem Polski w Unii Europejskiej do szerokich kręgów społeczeństwa polskiego by można było liczyć na świadome poparcie traktatu akcesyjnego w ogólnonarodowym referendum;

proponuje by powołany przez Rząd główny negocjator korzystał ze wsparcia nie tylko środowisk politycznych, lecz także gospodarczych - w tym środowisk rolniczych;

widzi w otwarciu obecnego etapu procesu poszerzania Unii Europejskiej szansę na ostateczne zamknięcie pojałtańskiego podziału Europy, na budowę wspólnoty narodów europejskich spajanej interesami gospodarczymi, politycznymi, względami bezpieczeństwa, solidarnością, więzami historycznymi i kulturowymi oraz poczuciem konieczności sprostania wyzwaniom związanym z przemianami cywilizacyjnymi w skali globalnej>>.

Wyrażenie przez Senat zgody na powołanie Ewy Kuleszy na stanowisko Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych

Przewodniczący obradom wicemarszałek Tadeusz Rzemykowski przypomniał, że zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych generalnego inspektora ochrony danych osobowych powołuje i odwołuje Sejm za zgodą Senatu.

Sejm na 15. posiedzeniu, 2 kwietnia br., powołał Ewę Kuleszę na stanowisko generalnego inspektora ochrony danych osobowych.

Kandydatka na generalnego inspektora ochrony danych osobowych E. Kulesza odpowiadała na stawiane jej przez senatorów pytania dotyczące pełnienia tej funkcji i organizacji urzędu.

W sprawie wyrażenia zgody przez Senat na powołanie Ewy Kuleszy na stanowisko generalnego inspektora ochrony danych osobowych zostało przeprowadzone tajne głosowanie. Po przerwie w obradach wicemarszałek Andrzej Chronowski odczytał protokół głosowania:

"Protokół głosowania tajnego w dniu 16 kwietnia 1998 r. w sprawie wyrażenia przez Senat zgody na powołanie Ewy Kuleszy na stanowisko Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

W głosowaniu tajnym nad wyrażeniem przez Senat zgodny na powołanie Ewy Kuleszy na stanowisko Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych oddano głosów 90, w tym głosów nieważnych nie było.

Powołani przez marszałka do przeprowadzenia głosowania senatorowie: pani senator Jolanta Danielak, pan senator Tadeusz Michałowski i pan senator Andrzej Mazurkiewicz stwierdzają, że za wyrażeniem zgody głosowało 57 senatorów, przeciw głosowało 20 senatorów, wstrzymało się od głosowania 13 senatorów".

Wobec wyników głosowania Senat przyjął uchwałę następującej treści:

"Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 kwietnia 1998 r. w sprawie wyrażenia zgody na powołanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., o ochronie danych osobowych wyraża zgodę na powołanie pani Ewy Kuleszy na stanowisko Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych".

Zobacz inne aktualności Przejdż do wszystkich aktualności

Prace w komisjach senackich – 10 września 2021 r.

Obradowała Komisja Spraw Zagranicznych i Unii Europejskiej.

29. posiedzenie Senatu – drugi dzień

Senatorowie zakończyli obrady.

Prace w komisjach senackich – 9 września 2021 r.

Obradowały senackie komisje: Nadzwyczajna ds. Klimatu, Budżetu i Finansów Publicznych, Zdrowia