Petycja zbiorowa wniesiona przez: Stowarzyszenie Wolnego Słowa z Warszawy, reprezentowane przez Prezesa Zarządu Wojciecha Borowika.
Dotyczy:
-ustawy o orderach i odznaczeniach uchwalonej 5 sierpnia 2010 r. (Dz. U Nr 155, poz. 1041), którą wprowadzono odznaczenie - Krzyż Wolności i Solidarności (art. 15a), ale o innym charakterze niż postulowało Stowarzyszenie Wolnego Słowa.
Stowarzyszenie we wrześniu 2007 r. wystąpiło do Prezydenta RP z apelem o ustanowienie nowego odznaczenia państwowego o charakterze specjalnym - Krzyża Wolności i Solidarności - przyznawanego wszystkim działaczom opozycji antykomunistycznej represjonowanym za swą działalność lub narażonym w czasach PRL-u na represje. Proponowano, aby odznaczenie było nadawane każdemu, kto spełni warunki wymienione w ustawie o orderach i odznaczeniach, niezależnie od posiadanych dotychczas odznaczeń. Ostatecznie odznaczenie to będzie nadawane przez Prezydenta RP na wniosek Instytutu Pamięci Narodowej (art. 2 ust. 3).
Stowarzyszenie Wolnego Słowa nie widzi potrzeby, aby Instytut Pamięci Narodowej przedstawiał Prezydentowi RP kandydatów do odznaczenia i oczekuje zmiany przyjętego rozwiązania. W opinii autorów petycji odznaczenie to powinno być nadawane przez Prezydenta RP na podstawie odrębnej ustawy, ale nie wyłącznie na wniosek Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Stowarzyszenie proponuje, aby Kancelaria Prezydenta na swej stronie internetowej przygotowała wniosek o przyznanie Krzyża Wolności i Solidarności, który mogłaby wypełnić każda zainteresowana osoba. Wniosek osoby ubiegającej się o przyznanie odznaczenia powinien być przekazywany bezpośrednio Prezydentowi RP lub za pośrednictwem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Autorzy petycji są przekonani, że zawartość teczek wytworzonych przez służbę bezpieczeństwa nie powinna odgrywać decydującej roli przy przyznawaniu odznaczenia. Poza tym niektóre z osób działających w konspiracji nie dostały się w ręce władz komunistycznych, nie mają tzw. teczki lub dokumenty ich dotyczące zaginęły. Natomiast żyją świadkowie tamtych wydarzeń i to oni powinni odgrywać rolę arbitrów w konkretnych sytuacjach.
22 grudnia 2011 r. Marszałek Senatu skierował petycję do rozpatrzenia przez KPCPP.
22 lutego 2012 r. (zapis stenograficzny) komisja rozpatrzyła petycję, przeprowadzona została dyskusja.
Komisja postanowiła o niepodejmowaniu dalszych prac nad petycją.