SenatRzeczypospolitejPolskiej

Dane dotyczące pracy Senatu

Senat III Rzeczypospolitej istnieje już ponad 22 lat. W tym czasie ośmiokrotnie zmienił się jego skład. Analizując dane dotyczące pracy senatorów poszczególnych kadencji, trzeba pamiętać o tym, że trzy kadencje były znacznie krótsze: Senat pierwszej kadencji pracował od czerwca 1989 r. do listopada 1991 r., drugiej kadencji – od listopada 1991 r. do maja 1993 r., szóstej kadencji – od października 2005 r. do listopada 2007 r.; pozostałe kadencje trwały po cztery lata. Wpłynęło to w zasadniczy sposób na liczbę posiedzeń i inne dane statystyczne dotyczące pracy Senatu.

W pierwszej kadencji odbyło się 61 posiedzeń Senatu (90 dni obrad) oraz 882 posiedzeń komisji senackich. W drugiej kadencji Senat zebrał się 40 razy (69 dni), a komisje – 736 razy. W trzeciej kadencji było 107 posiedzeń Izby (177 dni) i 2519 posiedzeń komisji. W czwartej – 90 posiedzeń plenarnych (188 dni) oraz 2000 posiedzeń komisji. W piątej kadencji – 88 posiedzeń Senatu (175 dni) i 2367 posiedzeń komisji. W szóstej – 39 posiedzeń Senatu (75 dni) oraz 1143 posiedzeń komisji. W siódmej – 83 posiedzenia (173 dni) oraz 3101 posiedzeń komisji i podkomisji.

Senat pierwszej kadencji wystąpił z 27 inicjatywami ustawodawczymi, z czego 17 projektów Sejm przyjął; drugiej kadencji – z 9 inicjatywami, Sejm zaakceptował 4; Senat trzeciej kadencji przedstawił 19 inicjatyw, Sejm przyjął 7; czwartej kadencji – 27, Sejm zaakceptował 15; piątej kadencji – 26, Sejm przyjął 16; szóstej kadencji – 19, Sejm zaakceptował 3. Senat siódmej kadencji, od 2007 r. w systematyczny sposób zajął się inicjatywami wprowadzającymi  wyroki Trybunału Konstytucyjnego w życie (77 inicjatyw)  i m.in. dlatego w tej kadencji liczba inicjatyw senackich wzrosła do 124, spośród których Sejm przyjął 78.

Dane dotyczące senatorów (na początek każdej kadencji)

    * Średni wiek dla wszystkich kadencji wyniósł ok. 52 lat. Zgodnie z Konstytucją RP osoba wybrana do Senatu musi mieć ukończone 30 lat.

 ** W pierwszej i drugiej kadencji – dane na początek kadencji, w pozostałych – na koniec kadencji.

*** Na początku pierwszej kadencji, zanim uchwalono ustawy samorządowe, funkcja radnego w obecnym jej rozumieniu jeszcze nie istniała, dlatego omawiane dane nie dotyczą tej kadencji. Od piątej kadencji  prawo zabrania łączenia funkcji radnego i senatora, w piątej i szóstej kadencji umieszczono liczbę senatorów mających doświadczenie samorządowe.

Przynależność do klubów politycznych

W Senacie pierwszej kadencji 99 senatorów należało do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, jeden senator pozostał niezrzeszony.

W drugiej kadencji powstało wiele, bo aż 12 klubów parlamentarnych, zrzeszających od 22 – Klub Parlamentarny Unia Demokratyczna do 2 senatorów – Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego „Solidarność”. Oprócz nich istniały następujące kluby parlamentarne:  Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego (12 osób), NSZZ „Solidarność” (11 osób), Porozumienia Centrum (9 osób), Polskiego Stronnictwa Ludowego (9 osób), „Porozumienie Ludowe” (5 osób), Konfederacji Polski Niepodległej (4 osoby), Sojusz Lewicy Demokratycznej (4 osoby), Partii Chrześcijańskich Demokratów (3 osoby) a także Klub Senatorów Niezależnych (8 osób) i Klub Liberalno-Demokratyczny (7 osób). 4 senatorów pozostawało niezrzeszonych.

W trzeciej kadencji niemal równą liczbę członków miały Klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej  (37 senatorów) i Klub Polskiego Stronnictwa Ludowego (35). Kolejnymi pod względem liczebności klubami były: NSZZ „Solidarność” (12 osób) i Klub Demokratyczny (6). W Klubie Senatorów Niezależnych było 7 osób, jeden senator pozostał niezrzeszony.

Najliczniejszym klubem czwartej kadencji był Klub Akcji Wyborczej Solidarność (51 senatorów), następnie Klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej (28 osób) i Klub Demokratyczny (8 członków). W Klubie Ruchu Odbudowy Polski było 5 senatorów. Koło Senatorów Ludowych i Niezależnych skupiało 4 osoby, niezrzeszone pozostały 4 osoby.

Na początku piątej kadencji w Senacie istniały dwa kluby: Klub Senacki Sojusz Lewicy Demokratycznej – Unia Pracy (75 osób), Klub Senatorski Blok Senat 2001 (14 osób). Ponadto istniało Koło Senatorów Ludowych i Niezależnych (5 osób); senatorowie należeli także do Klubu Parlamentarnego Samoobrona RP (2 osoby) i Klubu Parlamentarnego Liga Polskich Rodzin (2 osoby), 2 senatorów było niezrzeszonych. W trakcie kadencji powstały następujące kluby i koła: Klub Senacki Socjaldemokracji Polskiej, Koło Senatorskie Ligi Polskich Rodzin, Koło Senatorów Samoobrona RP, oraz Koło Senackie Unii Wolności przekształcone następnie w Koło Senackie demokraci.pl. Senatorowie należeli też do Klubu Parlamentarnego Platforma Obywatelska i Klubu Parlamentarnego Prawo i Sprawiedliwość.

Na początku szóstej kadencji Senatu istniały: Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość  skupiający 50 senatorów, Klub Senatorów Platformy Obywatelskiej – 34 senatorów, Klub Parlamentarny Liga Polskich Rodzin – 7. Koło Senatorów Niezależnych i Ludowych liczyło 5 senatorów, w Klubie Parlamentarnym Samoobrona Rzeczpospolitej Polskiej było 3 senatorów, w Klubie Parlamentarnym Polskiego Stronnictwa Ludowego – 2, a 1 senator był niezrzeszony. W trakcie kadencji powstał Senatorski Klub Narodowy oraz Klub Parlamentarny Ruch Ludowo-Narodowy, a jeden senator został członkiem Klubu Parlamentarnego Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

Początkowo, w siódmej kadencji Senatu istniały dwa kluby: Klub Senatorów Platformy Obywatelskiej (59 ) i Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość (38), 3 senatorów było niezrzeszonych. W trakcie kadencji senatorowie należeli też do Klubu Poselskiego Polskiego Stronnictwa Ludowego, Klubu Polska Jest Najważniejsza i Koła Senackiego „Obywatele do Senatu”.

Dział Informacji Publicznej i Edukacji, październik 2011 r.