Rozwiń język: pl
 
 
Senat Rzeczypospolitej Polskiej

Wydarzenia

Nieścisłe informacje medialne ws. ustawy o Sądzie Najwyższym

W związku z doniesieniami medialnymi na temat nieprawidłowości w tekście ustawy o Sądzie Najwyższym przyjętej na ostanim posiedzeniu Senatu, Kancelaria Senatu informuje, że nowa numeracja artykułów tego aktu prawnego jest prawidłowa i nie stanowi naruszenia jakichkolwiek procedur legislacyjnych.

Zgodnie z zasadami techniki prawodawczej w przypadku nowej ustawy numeracja jednostek redakcyjnych ulega zmianie na ciągłą. Oznacza to, że przyjęta przez Sejm poprawka zgłoszona na etapie drugiego czytania, polegająca na dodaniu po artykule 87 trzech kolejnych artykułów: 87a, 87b i 87c została – zgodnie z praktyką legislacyjną – skonsumowana przez legislatora poprzez nadanie treści dodanego artykułu 87a numeru 88, artykułowi 87b numeru 89 a artykułowi 87c numeru 90.

Pełny tekst wyjaśnienia dostęny jest na sejm.gov.pl

 

Informacja dotycząca sposobu zapisywania poprawek w pracach parlamentarnych i przygotowywania ujednoliconych tekstów uchwalanych ustaw

 

Tekst każdej uchwalonej ustawy podlega – zarówno przed rozpatrzeniem jej przez Senat jak i po przyjęciu przez Senat poprawek i zaakceptowaniu ich przez Sejm – zabiegowi ujednolicenia numeracji artykułów i jednostek redakcyjnych niższego stopnia. Zabiegowi temu powinna towarzyszyć korekta odesłań do przenumerowanych jednostek. Zgodnie z kilkudziesięcioletnią praktyką czynności te wykonuje Kancelaria Sejmu, albowiem w myśl przepisów Konstytucji to Sejm jest "gospodarzem" ustawy i to Marszałek Sejmu ustawę w ostatecznym kształcie kieruje do Prezydenta RP.

Sposób zapisywania poprawek na etapie prac sejmowych i senackich, polegających na dodaniu albo skreśleniu określonych jednostek redakcyjnych, zakłada pomijanie ich technicznych konsekwencji dotyczących zachowania ciągłości numeracji. Dodawane jednostki redakcyjne oznacza się, stosując oznaczenia literowe („po art. X dodaje się art. Xa w brzmieniu:”). Umożliwia to uniknięcie pozornych sprzeczności pomiędzy poprawkami, zapewnia poprawkom należytą czytelność, a wreszcie umożliwia Sejmowi i Senatowi odrębne rozpatrywanie poprawek nie związanych merytorycznie. Odmienny sposób zapisu (uwzględniający techniczne konsekwencje wielu poprawek, jednolitą numerację jednostek redakcyjnych oraz zmianę odesłań) mógłby w skrajnym przypadku spowodować konieczność łącznego głosowania przez Izby nad wszystkimi poprawkami, czego nie dałoby się pogodzić z art. 119 ust. 1 i 2 oraz art. 121 ust. 3 Konstytucji.

Powyżej opisana praktyka jest w całości oparta na obowiązujących Zasadach Techniki Prawodawczej oraz zdrowym rozsądku (względy techniczne nie mogą prowadzić do uchwalania prawa zawierającego oczywiste błędy).

realizacja: Ideo powered by: CMS Edito